اهمیت سلامت روان مادر

سرفصل مطالب

من کافی هستم؛ یادداشتی برای مادران

درباره‌ی احساس ناکافی بودن و بازگشت به خودِ واقعی مادر

اگر مادری و گاهی با خودت فکر کرده‌ای:

«نکنه کم گذاشتم؟»«کاش صبورتر بودم…»«بقیه مادرها بهتر از من نیستند؟»

این یادداشت برای توست:برای مادری که با تمام وجود تلاش می‌کند،اما گاهی فراموش می‌کند که همین حالا هم کافی است.

احساس ناکافی بودن از کجا می‌آید؟

بسیاری از مادران، حتی آگاه‌ترین و مهربان‌ترینشان، با یک حس مشترک زندگی می‌کنند:

احساس «کافی نبودن».

این احساس معمولاً از این‌جا آغاز می شود که:

مقایسه‌ی مداوم خود با دیگران،استانداردهای غیرواقعی مادری در شبکه‌های اجتماعی، توقعات اطرافیان، فشار درونی برای «مادر کامل بودن»

در حالی که واقعیت این است:

مادر کامل وجود ندارد، اما مادرِ کافی وجود دارد.

کودک به مادر بی‌نقص نیاز ندارد.

کودک به مادری نیاز دارد که:

دیده شود، شنیده شود، دوست داشته شود، نه مادری که همیشه همه‌چیز را درست انجام می‌دهد.

کودک از مادری که:

اشتباه می‌کند و عذرخواهی بلد است، خسته می‌شود و استراحت می‌کند، احساساتش را می‌شناسد، امنیت، انسانیت و زندگی واقعی را یاد می‌گیرد.

تو همان مادری هستی که کودکت به او نیاز دارد. نه نسخه‌ی بهترت،نه مادری که هنوز نشده‌ای،نه آن تصویری که دیگران نشان می‌دهند.

همین تو. با همین توان، همین دل، همین تلاش.

کودک تو، تو را انتخاب نکرده چون کامل بودی؛بلکه چون تو، مادر اویی.

مهربانی با خود؛ اولین قدم تربیت آگاهانه

یکی از پایه‌های مهم در تربیت کودک، حال روانی مادر است.

مادری که مدام خودش را سرزنش می‌کند:

آرامش کمتری دارد، زودتر فرسوده می‌شود، ارتباط عاطفی‌اش آسیب می‌بیند.

مادری که با خودش مهربان است:

الگوی سالمی برای کودک می‌سازد، احساس امنیت منتقل می‌کند،رابطه‌ی عمیق‌تری شکل می‌دهد.

در کارگاه‌های مادر و کودک، ما بارها دیده‌ایم که رشد کودک، از آرامش مادر شروع می‌شود.

کارگاه‌های مادر و کودک؛ جایی برای دیدن «کافی بودن»